Chanoa

Omdat je je zuurverdiende centjes niet in een oude sok onder je bed kan bewaren, tenminste dat doe je niet, zet je je geld ‘veilig’ op de bank. Wij hebben gekozen voor de  SNS bank.  Geen idee waarom wij voor die bank gingen…het liep gewoon zo. Maar nu zit het zo dat de SNS bank ervoor gekozen heeft mensen verplicht te laten pinnen d.m.v. pinautomaten die her en der geplaatst zijn in onze woonplaats. De balie die in het bankgebouw zat waar je mondeling centjes kon opnemen is foetsie. In plaats van die balie is er de let op…nu ga je lachen..Service balie! Je kunt er veel aangesmeerd krijgen (spaarrekeningen en die voor 20 jaar vast zetten) behalve geld opnemen en geld storten. Voorheen, enkele maanden geleden nog, kon je je spaarpot legen in een automaat die het voor je telde en op je rekening zette. Dat hele apparaat is met de noorderzon vertrokken. Samen met de service die banken je juist moeten verlenen. Want let wel, ze willen je geld maar je krijgt er geen drol voor terug. Als je nu je spaarpotje wil legen moet je naar de Bruna, daar koop je een enveloppe met een soort verzekering á €12,95. Daar leeg je je spaarpotje in en je stuurt het naar je bank. Je krijgt dan het bedrag wat in je spaarpotje zat (je hebt al €12,95 moeten inleveren voor verzending) gestort en een kleine tegemoetkoming in de verzendkosten die je hebt moeten maken. Wat een geweldige service…het moet niet gekker worden! Helaas kan het nog gekker. Hubje had lang gespaard voor een Pioneer CD draaitafel, een DJ draaidinges met 1001 mogelijkheden en vooral veel herrie. (eigenlijk wil hij er 2 maar op internet werd er maar 1 aangeboden en ik zei: ‘nu heb je er AL 1. Hij is het daar eigenlijk niet mee eens  ‘nu heb ik er maarrrr 1′ zegt hij. Maar aangezien ik dit stukje tik en niet hij heeft hij er nu AL 1 :P) Maar goed ik dwaal af.. We hadden met de verkoper afgesproken dat we rond half 8 de CD speler zouden ophalen. Onderweg daar naar toe zouden we het geld pinnen om te kunnen betalen. Omdat je bij de andere banken maar een bedrag van €250 kan pinnen zouden we het bedrag bij de SNS bank (waar wij de rekeningen hebben) gaan pinnen. Hubje er snelsnel heengereden maar de pinautomaat bleek stuk. Op internet heeft hij gekeken waar er nog meer SNS pinautomaten in onze woonplaats zaten en ook die bleken bij aankomst kapot, stuk, naar de filistijnen. Uiteindelijk hebben we bij de ING in etappes het geld, op  €50 na, bij elkaar kunnen pinnen. Ikzelf had nog een paar tientjes en Hubje ook. Na alles bij elkaar opgeteld te hebben kwamen we €2 tekort! Die heb ik moeten lenen bij Dochterlief2. Die avond zouden we een dansje gaan doen bij Brothers in Bunnik maar dat ging wegens SNS bank niet door. Het is toch van de zotte dat je niet bij je eigen geld kan komen? We konden namelijk nergens meer geld gaan pinnen omdat we over de dag-limiet waren van de gast-banken en de pinautomaten van SNS hadden het begeven. Alle 4 !!  Dus wie op zoek gaat naar service bij de SNS bank…deze is helaas buiten werking.

‘Doeg, tot morgen’ roep ik mijn vrienden na en loop snel snel naar het treinstation waar de trein over 14 minuten vertrekt. Het is best een eindje lopen van de disco naar het treinstation dus ik neem op mijn manier wat grotere passen. Hier en daar staan op de stoep groepjes jongelui te kletsen. Waarschijnlijk over wat ze morgen gaan doen en het huiswerk wat zondags nog gemaakt moet worden voor de aankomende schoolweek. Ik groet het groepje en loop naar het stoplicht, ren snel door rood..zo rond middernacht is er weinig verkeer op de weg dus ik waag het erop ongeschonden aan de overkant te komen. Op het perron staan 2 jongens te praten, zien me aankomen, kijken…lachen even en praten weer door. De trein is niet echt meer schoon na een dag vol gestouwd te zitten met reizigers maar de zittingen zijn schoon en heel. Na 10 minuutjes rolt de trein mijn woonplaats binnen, ik stap uit en loop naar het fietsenhok, zoek naar m’n fiets en ja…daar staat hij! Ik spring op mijn fiets en trap snel naar huis zodat ik op tijd thuis ben. Want kom niet 5 minuten te laat thuis want dan zwaait er wat! Zo veilig als je rond middernacht over straat kan zo onprettig is het te laat thuis komen (billenkoek)    Helaas dit was toen. Toen in de zin van jaren geleden. In deze tijd gaat het zo: ‘Doeg tot morgen’ roept ze  haar vrienden na en houd in haar and stevig haar telefoontje om 112 te kunnen bellen in geval van nood. Angstig en oplettend loopt ze snel snel naar het treinstation waar de trein over 14 minuten vertrekt. Het is best een eindje lopen van de disco naar het treinstation dus op haar manier probeert ze deze afstand zo snel mogelijk af te leggen. Niet alleen snel…maar vooral veilig. Hier en daar staan groepjes jongelui te smoezen. Waarschijnlijk beramen ze plannen over hoe en wat en de verdeling van de buit die ze die nacht bij de fietstunnels gaan scoren. Ze ontwijkt het groepje door over te steken en aan de andere kant van de weg te gaan lopen.  Zo waagt ze het ongeschonden thuis te kunnen komen. Op het perron staan 2 jongens te praten, zien haar aankomen, kijken elkaar aan en proberen haar te betasten. De trein komt eraan, de conducteur wordt uitgescholden voor vuile tering-hond en ze gaan de trein in. Met een stanleymes bewerken ze de zittingen en spugen tegen de ramen. De trein ziet eruit alsof het gesloopt is door een stel dolle honden. Na 10 minuutjes rolt de trein haar woonplaats binnen, ze stapt uit en loopt naar het fietsenhok, zoekt haar fiets en huh…waar staat ie nou? Weg! Ze rent zo snel als ze kan naar huis want per fiets is het al een oorlog om veilig thuis te komen laat staan als je met de benenwagen bent.  Zo onveilig als het is om rond middernacht over straat te gaan (mes tussen je ribben weg pinpas) zo veilig is het om je rondom beveiligde huis binnen te komen. Helaas…dit is nu!

Zachtjes strelen zijn vingers over het warme lichaam. Heel langzaam, milimeter voor milimeter. Tintelingen gaan door zijn onderbuik, een oplaaiend vuur ontwaakt er diep van binnen. Is het wederzijds? Is het onweerstaanbare passionele gevoel van verlangen wederzijds? Eigenlijk doet het er niet toe. We geven gewoon toe aan een dierlijk instinct, de Romeinen deden het ook volgens de wetenschap. Ohja..dáár…jeetje hij weet echt wat een mens heerlijk vindt. Ervaren trekt hij met het puntje van zijn tong een denkbeeldig lijntje over de blote buik en laat een vochtig streepje achter op de zongebruinde huid. Een diepe zucht…een siddering gaat door het lichaam wat hij met volle overgave met zijn handen en tong bewerkt. Kleine zweetdruppeltjes verschijnen op zijn voorhoofd en in zijn vlassige snorretje. Niet alleen van de inspanning maar ook van de hitte in de ruimte om hen heen. Met zijn tanden trekt hij speels het laatste kledingstuk stukje voor stukje naar beneden, doet net alsof hij ermee stopt om vervolgens grinnekend verder te gaan waar hij mee bezig was. Dat heb je d’r van ‘teaser’ . Al tijden lopen ze om elkaar heen te draaien, hangen een beetje nonchalant rond alsof er niets tussen hen afspeelt. Maar stiekum stapelt het verlangen naar elkaar elke dag een beetje op. Iedereen ziet het, het is niet te verbergen al doen ze zo vreselijk goed hun best. Het spát eraf! Zie je de één zie je de ander ook, net een siamese 2ling. Af en toe zonderen ze zich saampjes even stiekum af zodat ze een paar tellen alleen kunnen zijn en gaan dan totaal in elkaar op. Minuten vliegen in lichtsnelheid voorbij en het lijkt een eeuwigheid te duren voordat een volgende gelegenheid zich aandient om even te kunnen knuffelen in een verloren hoekje. Inmiddels zijn beide lichamen onbloot. Golven van extase gaan door de lichamen heen, doordrengen de ruimte met een geur van verwachting en verlangen. Verlangen naar elkaar, verwachting van al het opwindends wat gaat komen. Met zijn tanden bijt hij zachtjes in de binnenkant van de dij, kleine hapjes…zoentjes…likjes. Hij schuift zijn handen onder de ronde billen en trekt het onderlichaam naar zich toe en duikt met zijn gezicht in het warme vochtige vlees. Met zijn vingers gaat hij kriebelend op zoek naar een tepel, dat gaat niet zo heel makkelijk want hij wordt tegen gewerkt door weerbarstig borsthaar. De hand van het lichaam onder hem draait krulletjes in het borsthaar wat zijn eigen bovenlichaam siert. Borsthaar..? Huh? ..2x borsthaar? Eén man met borsthaar en nog één man met borsthaar zijn 2 mannen met…juist! Dit verhaal gaat over 2 mannen hahahaaaa. Dat komt ervan als jullie de zoekfunctie van chanoa.nl gebruiken om te zoeken naar stoeipoesjes en porno. Koekje van eigen deeg noemen ze dat ;)

ps: Is dat ff bale hé :D

Na het starten van het barrel, het achteruit duwen en de tank tot aan de nok volgooien gingen we éindelijk richting Franse Zuidkust. We hielden op een papiertje het aantal gereden kilometers bij zodat we niet weer zonder brandstof zouden komen te staan, want een gewaarschuwd mens..een ezel stoot zich niet…en meer van dat soort oud Hollandse spreuken. We hadden nog geen plaats geprikt waar we zouden verblijven, we gingen dan ook op de bonnefooi want dat is extra camperen toch? Omdat we totaal uitgeput waren en vooral hongerig van het hele gedoe rondom ANWB en mopperende Fransoosjes gingen we al rijdend richting de kust op zoek naar iets eetbaars. De voorraad in de koelkast had onze magen niet gehaald, die waren in een vuilniszak beland. Na 200 km. was het weer tijd om af te tanken (uiteindelijk bleek de meter niet stuk maar zakte gewoon zoals bij vele LT’s niet verder dan een kwart) en zochten uit pure noodzaak iets om elkaar te voederen bij 1 van de vele benzinepompen die we tegenkwamen én bezochten. Nu is het zo dat ik een voorliefde heb voor benzinestations. Ik vind het in het buitenland een dorp op zich omdat je er van alles hebt. En gezellig! Overal zitten mensen te eten, liggen er mensen een tukkie te doen naast de auto in een slaapzak en spelen er kinderen in de bijgelegen speeltuinen. We zoefden de schuifdeur open, pakten de stoeltjes en gingen heerlijk eten van het gekochte spul. Nu is veel koffie op tankstations puur slootwater om te drinken maar als je 12 uur hebt staan wachten op de ANWB, die tenslotte je camper liet mollen door Franse slepers, is juist die koffie een Goddelijk vocht. Eenmaal klaar met eten en drinken viel het me op dat Hubje niet zo fris meer rook en ook ik zag eruit alsof er een trein over me heen gedenderd was. Gelukkig zijn er op het tankstation ook speciale douches voor vrachtwagenchauffeurs en ik vroeg of we er gebruik van mochten maken. Gewapend met shampoos, douchegelletjes en handdoeken gingen we de doucheruimtes in. Ielg! Beestjes..haar hier…haar daar…en div. kwakjes op de grond van onherkenbare substantie. ‘Niet naar kijken schat’ zei manlief en zette de kraan aan en gaf me de douchegel. Gut dat hij me als 1e liet gaan was geen goed teken. Was het zo erg met mijn oksels gesteld? Al snel roken Hubje en ik weer fris en fruitig en besloten op het terrein te blijven slapen. Wat hoor ik…huh…shit is het al 4 uur in de morgen? We hadden besloten tegelijk met vertrekkende vrachtwagenchauffeurs het terrein te verlaten maar hadden hier nu toch wel een beetje spijt van. Nog ff omdraaien dan maar? Een uurtje later hadden we energie genoeg om de boel weer in rijrichting te duwen. (versnellingsbak kapot..vergeten?) Hubje zat achter het stuur en ik duwde met mijn gedouchte lichaam tegen een met muggenlijken besmeurde bus naar achter. Die vervolgens weer terugrolde vanwege de helling waar we op stonden. De hele nacht had er een ambulance met 2 broeders achter ons gestaan en die lieten de hoogbejaarde man die ze vervoerden voor enkele secondes alleen en gaven de VW een zetje. Even starten (ja weer in 1x wat een geweldige bus hebben we toch) en snel richting oprit van de route-soleil. Met piepende remmen stopte manlief de bus net voor de oprit en keek me aan. ‘Me slippers’ stamelde hij. @(#&#^%#$!!! Achteruit rijden ging niet (bak kapottttt, toch niet zo’n geweldige bus :P) dus dan maar het hele stuk lopen. Verhip waar stonden we? Waar is die ambulance, waar is die knalgroene vrachtwagen waar we naast stonden? En ja hoor, op een verlaten parkeerplaats stonden gebroederlijk 2 blauwe slippers naast elkaar te wachten op de eigenaar. En daar gingen we weer..prutteldepruttel…op naar de kust. ‘Zoek maar naar een camping die niet hoog in de bergen ligt want anders moeten we over een bergpas en dat zie ik met deze manke bus niet zitten’ zei manlief. Ik pikte de meest gunstig gelegen camping uit de vele die het ASCI boekje ons liet zien en zei trots dat ik het goed geregeld had. Geen bergpasjes maar mooie brede vlakke wegen volgens de kaart. Hhahaa..nee dus! Snel werd duidelijk dat ik een camping had gekozen die net achter een bergketen lag. Was dat bruine op de kaart dan berglandschap? Ja Sannie..dat zijn bergen :@ Niet naar rechts kijken daar is de afgrond. Niet naar links kijken daar sjeezen dolle Fransoosjes de berg af. Nietttttt naar rechts kijkennnn! Het zweet brak me uit, mijn oren gingen piepen en uit voorzorg tegen paranoia aanvallen deed ik mijn ogen maar dicht en zei geen woord. Ik en niets zeggen is een uitzonderlijk geval. Ik heb altijd wel wat te zeggen en als ik het niets te melden heb gaat mijn mond nog sneller als mijn hoofd denken kan. Langs de wegen stonden borden met allerei tekens van ‘gevaarlijk!’ en ‘pas op!’ en dat werkt niet echt kalmerend kan ik je zeggen. En ja eindelijk na bergpasjes, luid toeterende auto’s achter ons want we gingen niet zo hard omhoog en boze Fransoosjes bereikten we na een rotonde of 14 de camping. Een leuke mooie plek aan de Cote ‘d Azure met een mooie haven waar we zelf een plaatsje mochten zoeken voor onze grote grijze knoupêrt. (is Frans voor knoepert=groot) Bus op zijn plek duwen (geeennn achteruitttt) luifel uit lijntje spannen stoeltjes uitvouwen en…v a k a n t i e! 

ps: natuurlijk was dit pas het begin van onze trip want natuurlijk hebben we tijdens deze vakantie veel meer meegemaakt dan allemaal te beschrijven is. Dit was alleen maar de heenweg, en we moesten ook nog eens terug. Toen we eenmaal aan onze 1e bagêts zaten kregen we een bericht dat het niet goed ging met Oma en dan zit je continu te denken..naar huis of blijven? Oma heeft het nog een maand of 2 vol gehouden en is vredig ingeslapen. Onze grote grijze joekel heeft een opknapbeurt gekregen en hebben we overgedragen aan een leuk jong stel die van plan is vele avonturen te gaan beleven. Dag Oma, dag geweldige Bus…

Hallo…voor de zoveelte keer…u spreekt met meneer huppeldepup en we staan hier al uren op een snikhete parkeerplaats te wachten op een techneut die u zou sturen. Inmiddels hadden we de koelkast al leeggegooid, alles was ontdooid omdat we niet in die snikhete zon de koelkast op gas durfden te zetten. En eens zou de accu ook leeg raken en dan zouden we ook niet meer kunnen starten. Daar gaan de bakjes met de Surinaamse bruine bonen met rijst die ik in het vriezertje had gezet zodat we bij aankomst in Zuid-Frankrijk een lekker pittig hapje zouden hebben. En de ijsblokjes voor in een lekker sopie waren ook al gesmolten. De ice-tea was bijna hete thee geworden, en kaas was inmiddels net zo zweterig als wijzelf. Gelukkig hadden we wel een porta-potti aan boord voor noodgevallen. De Anwb centrale meldde ons dat de bedrijven in Frankrijk tussen de middag dichtgingen en er waarschijnlijk voorlopig geen techneut langs zou komen. Dat schiet lekker op, not! We hadden dus de tijd om het volledige regelement van de Anwb door te lezen, en wat zag mijn oog..?!?!? Als je met een camper op vakantie gaat en Europaservice met vervangende auto neemt moet je ook een kampeerauto-aanhangsel nemen. Huh…nooit geweten, en tijdens de inmiddels tientallen telefoontjes vandaag was er ook niemand die er naar vroeg. Dat betekent dus…dat ALLE kosten die vandaag gemaakt zijn, en nog gemaakt gaan worden, voor onszelf zijn !! Slik…EIndelijk…daar kwam de reddende engel..tenminste dat dachten we. Weer een sleepwagen die onze camper weg wilde slepen want de beste man was geen techneut maar alleen sleper. Met handenenvoetenfransduitsengels probeerden we hem duidelijk te maken dat we alleen wat diesel wilden hebben. We durfden niet meer naar de versnellingsbak laten kijken want we waren bang dat hij het nog meer zou mollen. Hij begon te mopperen want hij snapte niet waarom hij gestuurd was voor een beetje diesel. Daar konden wij niets aan doen, Anwb stuurt mensen die niets voor je kunnen betekenen. Alsof wij daar om vragen. Hubje besloot zelf op zoek te gaan naar een tankstation om wat diesel te kopen en te kijken of we vooruit konden komen. Hij pakte een vouwfiets, nam een tankje, en ging op pad. Op het navigatiesysteem had hij opgezocht waar er tankstations in de buurt waren en ver zou het niet zijn volgens TomTom. Me neus! Zo’n anderhalf uur later kwam hij roodgloeiend terug. Roodgloeiend van woede en van de hitte. En zonder diesel. Geen pomp in de buurt die open was. Ondertussen bleek hij ook gebeld te zijn door de Anwb, alhoewel het leek erop want het was een Fransman die hem aansprak met ‘parlezvouspiepelpou’ en ja daar verstaat manlief geen fluit van. Hij zei: ‘bel me vrouw maar’  en gaf mijn nummer, dat ze blijkbaar ondanks alle telefoontjes nog niet hadden. De beste man heeft me vervolgens niet gebeld, die sûkkél. De sleper wilde kostte wat het kost de bus op de sleepauto trekken en ik heb hem eerst vriendelijk gevraagd dat niet te doen, daarna iets minder vriendelijk, toen geëist dat hij de bus liet staan om vervolgens tussen de lier en de bus te stappen omdat hij de haak al aan de camper had vastgemaakt en de lier aanzette. Het werd hem zo wel duidelijk dat hier geen cent aan me te verdienen was en pakte een tankje en liep naar de tankdop en zei ‘gazole’ (*diesel) Nou zeg, was dat nou zo moeilijk dacht ik bij mezelf en maakte de dop open met de autosleutel. Kloinkkloink…klonk de vloeistof die uit het tankje de brandstoftank liep. Hé…diesel ruikt heel anders…dit lijkt wel benzine!! Ik rukte de tank uit de man z’n handen en zei dat het geen gazole was, draaide snel de tankdop weer op slot en stuurde hem woedend weg.  De man gaf  het op en scheurde ronkend van de parkeerplaats. Nu hadden we er nog een probleem bij. Wat nu? Ik liep naar de VW/Audi dealeren vroeg of ik wat diesel van ze kon kopen zodat we konden proberen of de bus nog reed. Een nette man, strak in pak, keek me bijna beledigd aan en vertelde dat hij me geen diesel wilde verkopen omdat de Anwb geen zaken met ze wilde doen. Mooi is dat! Daar kwam manlief weer en ik vertelde hem over de sleper die de lier aan de bus vastmaakte en de benzine die hij in de tank had gegooid. We wisten ons geen raad meer en dan is het heel lastig om logisch na te denken. Nu staan we al uren hier op die verrotte snikhete stinkparkeerplaats en is het alleenmaar van kwaad tot erger geworden. Mijn oog viel op een bedrijf dat o.a. grasmaaiers verkocht. MIsschien kunnen zij ons helpen? Ik ging er naar binnen, vroeg of er iemand een beetje engels sprak, en gelukkig was er een jongeman die vloeiend engels sprak. Ik vertelde hem van ons probleem en dat ik graag wat diesel wilde kopen van hem. Hij vroeg verbaast of we daarom al uren op de parkeerplaats stonden omdat we zonder brandstof zaten. Ik legde hem van voor tot achter uit wat er was gebeurd en de beste man wilde ons graag helpen. Medelijdend klopte hij me op m’n schouder en wenkte me hem te volgen naar de werkplaats. Daar stonden een paar vaten met brandstof waaronder iets dat op diesel leek. Hij gooide een tankje vol en toen ik hem vroeg wat het ging kosten zei hij dat ik ons geld mocht houden en er maar een lekker ijsje van moest kopen. Vreselijk dankbaar ging ik terug naar de camper waar manlief verhit zuchtend stond te wachten. Hij gooide de diesel in de brandstoftank en startte de bus. Zelfs zonder maar even te sputteren startte de camper en na het even stationair te laten lopen om te kijken of hij het wel bleef doen duwden we hem achteruit (versnellingsbak kapot weet je nog?) en voorzichtig reden we weg. Tevergeefs urenlang gewacht op hulp van Anwb en nu reden we op eigen kracht met de bus richting de Zuid-Franse kust. Met een manke bus…maar wel rijdend. Bij de eerstvolgende pomp de tank tot aan de nok volgegooid en op naar de zee…Benieuwd naar het vervolg?